Marcellinho

Marcellinho

Blognotes

Ik kreeg een gratis weblog bij mijn website ruimte.
Als oudere jongere een weblog beginnen, da's wel een uitdaging. Maar er is genoeg om over te schrijven, want de wereld staat nooit stil (en ik ook niet trouwens...) en daarnaast hoop ik dat er ergens in die wereld iemand is mijn verhalen dusdanig interessant vindt dat ik het niet helemaal voor niks doe. Want ik mag het wel leuk vinden om hier wat te schrijven zo nu en dan, een beetje interactie is zeer welkom, en helpt mij weer vooruit, want ook bloggen kun je volgens mij leren....misschien wordt het ooit nog eens wat. En die interactie kan via de commentaren in dit blog, via mijn website, email en via twitter. Leuk om nog eens van je te horen !
Marcellinho.


With my webspace came a free webblog.
Starting a blog as an elderly youngster, that's quite a challenge. But there's plenty to write about, because the world never stands still (and neither do I ....) so I hope that somewhere in that world, there is someone that thinks my stories are worth reading, so I'm not doing this for nothing.
I do like to write here occasionally, but some interaction is very welcome, and helps me to move forward, I think blogging is something you actually can learn.... someday it might even be worthwile reading for more than just my friends and family.
You can interact via the comments in this blog, through my website, email or via twitter. Nice to hear from you again!

Marcellinho.

Met de tijd meegaan? Of toch maar niet?

MarcellinhoPosted by Marcellinho Sat, May 19, 2012 12:20:44
Gisteren ben ik nog eens met het openbaar vervoer naar mijn vakantiehuisje gereisd voor een lang weekendje weg. Op Schiphol in een intercity gestapt naar Drenthe. Dik 2 uur treinen, ik had een krant en 2 tijdschriften mee. Mijn medereizigers waren allemaal druk bezig. Er zat een jonge man druk te typen op zijn laptop. Voor me zat een dame al bellend met haar mobieltje koffie te schenken uit een thermosfles. "Ja, ik zit in de trein" zei ze, terwijl de koffie net naast het bekertje landde op het tafeltje en haar broek..... "Verdraaid, bellen en koffie schenken tegelijk werkt dus niet" zei ze en hing op terwijl ze rondkeek of iemand het had geziensmiley. Een meisje van een jaar of 18 zat zachtjes mee te zingen met de muziek die blijkbaar op haar telefoon stond. "Is deze plek nog vrij?" hoorde ik opeens. Voor ik kon antwoorden plofte een tiener naast me neer. "Bedankt" zei ze nog wel..... Ze pakte een Ipod en weldra bonkte een enorme beat keihard door de koptelefoon haar oren in, terwijl ze niet in de gaten had, dat ik ook quasi verplicht mee zat te luisteren....smiley Zo vertrokken we met de snelheid van een dronken slak. De machinist heette ons van harte welkom aan boord en hij bood meteen zijn excuses aan voor het slakkegangetje, 't bleek een vertraagde Fyra te zijn die de oorzaak was van deze snelheid maar hij zou wat sneller rijden dan normaal wanneer de Fyra weg was zodat we alsnog op tijd zouden aankomen op onze bestemming. Netjes, dat mag ook wel eens gezegd worden..... En inderdaad, na een poosje snelden we voort tot we zowaar op tijd in Assen aankwamensmiley. Snel de aansluitende bus opgezocht maar helaas...die was al weg. Een aansluiting bleek een aanfluiting. 1x per uur een bus. Dus het restaurantje maar opgezocht en een cappuccino besteld. Ik had de krant en mijn tijdschriften intussen al uit. Mijn smartphone gaf nog een half uur wachttijd aan en ik keek even naar het nieuws en mijn email. Een nette jongeman van een jaar of 30 kwam binnen, krantje onder zijn arm en hij ging aan het tafeltje naast me zitten. Hij bestelde een koffie, keek eens rond en zag mij op mijn telefoon bezig. "Wat is het toch jammer", begon hij, "dat iedereen altijd maar op zijn telefoon bezig is". Ik keek hem aan, mezelf afvragend waar dit gesprek heen zou gaan. "Die toevallige ontmoetingen en het jachtige leven van tegenwoordig, ik doe er niet aan mee" zei hij. Hij haalde een telefoon te voorschijn van het formaat dat tegenwoordig "koelkast" wordt genoemd. "Dit is mijn deelname aan de 21e eeuw", zei hij, "een koelkast uit de 20e eeuw". En ik gebruik hem om mijn moeder te kunnen bellen. En zij mij. 't Is een prepaid geval van de Blokker, ik heb hem volgens mij al 15 jaar en hij doet het nog steeds. Ik zet er elke maand 10 euro op en dat is genoeg voor wat ik er mee bel of SMS"." Tja", zei hij triomfantelijk, SMSsen doe ik ook tegenwoordig, want je moet wel een beetje met je tijd mee gaan he.smiley" Ik keek eerst hem verbaasd aan en vervolgens weer naar zijn telefoon. En toen weer naar de mijne. Zijn telefoon was een heel stuk groter dan de mijne, en hij was ook minstens 3 keer zo dik. Waarschijnlijk woog hij 10 keer zoveel als die van mij. Het beeldscherm van de mijne was echter minstens 4 keer groter dan dat van zijn telefoon. "Kun je op de jouwe ook zien hoe laat de bus gaat?" "Vast wel", zei ik, maar aan dat loket zeiden ze daarstraks dat ik een uur moest wachten, dus die bus zal straks rond half 7 wel gaan, zij zullen het wel weten. "Dan hebben we vast dezelfde bus", zei hij. De moed zonk me in de schoenen. 't Ging echt een lange reis worden... smileyEindelijk kwam de bus en we stapten in. Ik checkte in met mijn OV-Chipkaart, maar helaas, er stond niet genoeg saldo op.... Ik moest een kaartje kopen. "Zie je nou", zei mijn maatje, "het wordt niet altijd beter van de vooruitgang. Ze willen ons allemaal aan de OV-Chipkaart om uiteindelijk precies te kunnen zien waar we allemaal zijn geweest". "Een 4 euro kaartje, Peter?" vroeg de chauffeur. "Zoals altijd Bert", hoorde ik als antwoord. Ze bleken elkaar te kennen. "Ik ga al jaren wekelijks met deze bus mee" zei de man die ik dus als Peter leerde kennen. "Zo langzamerhand weet hij wel dat ik elk weekend naar huis kom". Hij pakte zijn koelkast en belde zijn moeder.... "Ik zit in de bus, moeder", hoorde ik hem zeggen. "Tot zo!" Hij liet me zijn contactenlijst zien. Er stond 1 naam in: moeder. "Meer bel ik toch niet met dat ding". " Ik ben eigenlijk best wel conservatief", zei hij ook nog. "Goh, hoe kun je het zeggen", dacht ik nog bij mezelf. "Ik zou zo terugkeren naar de jaren 80 toen ik nog een telefooncel had moeten zoeken voor zo'n belletje", vervolgde hij. "Maar zo'n telefoon is toch ook best wel handig eigenlijk". Ik keek naar mijn telefoon, want die begon opeens te trillen en er klonk het melodietje van een binnenkomend berichtje. Een whatsappje, mijn oudste zoon die vroeg waar ik bleef, omdat hij al een uur zat te wachten en de batterij van zijn telefoon zo langzamerhand toch echt wel leeg begon te raken van het luisteren naar zijn mp3tjes en twitteren op internet om de tijd te doden....tja... ik had inderdaad nog niks laten weten, ondanks alle mogelijkheden die ik daarvoor had.... Hadden ze eigenlijk allebei niet gewoon gelijk? "Niet alle vooruitgang is een verbetering", had ik even daarvoor nog gehoord....Het zou zo maar eens waar kunnen zijn..... smileyMarcellinho.
  • Comments(0)//weblog.marcellinho.nl/#post26